Ik heb een nieuwe blog/website gemaakt over Bulgarian Bags, kettlebell, Zurkhaneh… www.powertopia.eu

I’ve created a new blog/website about  Bulgarian Bags, kettlebell, Zurkhaneh… www.powertopia.eu

+ new Youtube-channel Powertopia

Saeed haalde brons met deze mill sangin:

Terug thuis ben ik warm onthaald door familie, vrienden en collega’s (zie hieronder):

De rest van ons fotoalbum vind je op: http://picasaweb.google.be/trooskens

Met veel trots kan ik melden dat ik en Saeed een derde plaats hebben behaald in de disciplines worstelen en mill sangin ,op het wereldkampioenschap van de Zurkhaneh sporten in Busan, Zuid-Korea, 2008!

Saeed heeft een zeer goed uitvoering gebracht van de ‘mill sangin’, het ritmisch draaien van de reuzeknotsen. Iedereen was erg onder de indruk en de reactie van de toeschouwers was hartverwarmend. Zeer goed gedaan Saeed!!

Ik heb gisteren mijn eerste kamp verloren van een Afghaanse worstelaar en heb het dan goed gemaakt met winst tegen Irak (maximumscore) door een pickup met beenveeg. Ik had zijn broek aan de knie en de gordel vast, dus er was niet veel meer aan te doen Vandaag moest ik vechten voor de bronzen Medaille. Eerst kwam ik uit tegen Mohamed Ali (‘t is geen grap; Tanzania), waarvan ik won met zelfde techniek en zelfde score. Vervolgens was het de beurt aan de worstelaar van het Duitse team, Peyman. Dit is een echte worstelaar en een beer van een vent. Ik kreeg eerst een waarschuwing en twee punten tegen voor ‘naar buiten kruipen tijdens grondgevecht’ en knieval. Daarna kwam hij sterk naar voor om mij buiten te duwen en ben ik aan het begin van de rode zone heel snel gedraaid en heb ik hem als eerste met zijn rug naar de mat gestuurd = maximumscore = brons!! Kortom mijn judo is me hier zeer goed van pas gekomen.

Ik probeer zo snel mogelijk de beelden te monteren en een iets uitgebreider verslag te brengen, want er valt veel te vertellen. Ik geef alvast enkele foto’s mee en een teaser van Saeeds prestatie. Ik wil alvast iedereen bedanken die mij gesteund heeft.

Nu ben ik uitgeput, twee dagen competitie is niet gezond. Zeker niet als je niet weet wanneer en tegen wie je moet kampen. Ik heb mij uren lang moeten warm houden. Het is hier nu 4 uur ‘s nachts en ik sta hier in de lobby van het hotel (net nog pootje gebaad in zee). De sfeer is hier super goed, vanavond heb ik fantastische sushi gegeten en ik ben heel gelukkig met mijn prestatie. Tot later!

Na drie aangename vluchten en zeer een paar snelle verbindingen zijn we goed toegekomen in Busan. Het vliegtuig was eigenlijk een martial arts-cargo. We werden vergezeld door Poolse Muay Thaiboksers, Russische samboworstelaars, Nederlandse Ssireum en Duitse koshti (worstelaars) uit de Zurkhaneh. Bij onze aankomst in Seoul werden we opgewacht door een leger vrijwilligers die ons heel goed hebben geholpen (’t was nodig want we hadden nog geen tickets voor onze binnenlandse vlucht). Dat zegt meteen iets over de organisatie van de Games: alles is super voorbereid en er zijn hier minstens drie mensen voor elke banale taak (bijvoorbeeld mee wachten aan de bushalte). Ik vrees dat die sterkte ook hun valkuil is, vandaag zijn de Koreanen al een paar keer té georganiseerd geweest. Dan lopen ze elkaar voor de voeten en laten ze een ganse zaal wachtenden vijf keer voor niets van plaats veranderen. Ook de communicatie  verloopt niet super vlot. We weten nog altijd niet waar de weging van de worstelaars doorgaat en de kennis van het Engels is hier beneden zeeniveau: in de supermarkt heeft men 15 man opgetrommeld vooraleer er iemand was die uit mijn Engels kon verstaan dat ik een handdoek zocht (ik ga er natuurlijk van uit dat mijn Engels wel goed is). Zo ga we naadloos over op mijn volgende onderwerp: het hotel. Dit is een 18-verdiepen tellend gefacelift gebouw aan het strand. Vanbuiten ziet het er goed uit… vanbinnen is het eerder Spartaans. Toen ik aan de man van de lobby vroeg of er drie aparte bedden waren antwoordde hij dat het eerder “Korean style” was. Ik dacht dan spontaan aan veel kussens, een dienster op de kamer met steeds een pot warme thee en misschien zelf zachte Oosterse muziek op de achtergrond, maar helaas. Korean style wil zoveel zeggen als “geen bed”. We slapen hier op een soort van donsdekentje in een kleine keuken met een klein badkamertje aan (WC-pot steeds vol water). Het eten in het hotel is ook al vier keer hetzelfde, ik denk zelfs terug opgewarmd en de liften kunnen de capaciteit niet aan. Er zijn gelukkig een aantal voordelen die het ‘leed’ doen verzachten. De meeste deelnemende landen in de Zurkhanehcompetitie zitten hier ook. Dat wil zeggen dat we hier al een 20 tal teams van verschillende nationaliteiten hebben ontmoet (van Duitsland over  Azerbijdzan, Iraq, alle ‘stans inclusief Afghanistan, China, Nepal, Maleisië, Sri Lanka…). Dit zorgt voor een heel joviale en aparte sfeer. Gisteren heb ik bijvoorbeeld een worsteltraining gedaan op het strand voor het hotel (nog zo’n voordeel; het strand is echt de moeite) met het Australische team, who are great guys.

Ik moet zeggen dat ik hier aan aandacht geen tekort heb als enige blonde deelnemer aan de Zurkhaneh. Per dag schud ik een tweehonderdtal handen en ik heb het gevoel dat iedereen met mij op de foto wil, vooral de leuke stewardessen van de Games.

Busan is een zeer grote stad met eindeloos veel monotone en genummerde appartementsblokken. Er is ook heel veel kitsch en neonverlichting. Dat wordt enigszins gecompenseerd door het vlotte verkeer en de aanwezigheid van de zee. Er zijn hier werkelijk duizenden restaurants op enkele vierkante kilometers. Sommige zijn letterlijk maar een tafel groot en vele hebben buiten grote aquaria staan met levende vissen, alen, krabben, octopussen en schelpdieren in, die je kan uitkiezen om binnen te laten klaarmaken. Bij wijze van teaser demonstreerde een Koreaanse kokkin ons gisteren hoe ze een aal levend vilde en vervolgens in stukken sneed. De stukjes apart bewogen nog steeds toen ze op de BBQ werden gegooid.

Alles is hier ook zeer laat open, er is ’s avonds nochtans geen kat te zien in de winkels.

Vandaag zijn we – samen met enkele duizenden andere deelnemers – verwend met overdreven spektakel en saaie, onverstaanbare speeches tijdens de openingsceremonie in het Sanjik Gymnasium. Ik, Saeed en Amir hebben voor een stuk de show gestolen door als enige Zurkhanisten in traditionele broek op te dagen. De rest van de show was de moeite om te zien als attractie, maar voor regelmatige herhaling pas ik liever. Gelukkig waren er de stijlvolle tangodansers en de gekke Afrikaanse volksdansers. Bij wijze van receptie kregen we plaatselijke specialiteiten. Geen idee wat het precies was, maar het was allemaal smakeloos en taai. Alleen het rijstsap kon mij bekoren.

Het waren al twee zeer waardevolle dagen en de rest beloofd ook nog de moeite te worden. Salam!

Alles begint bij mijn vriend Ali, die deze traditionele sport al beoefende in Iran toen er van mij nog geen sprake was. Ali is een topatleet en morshed (meester; te vergelijken met een Japanse sensei) van de Zurkhaneh (letterlijk “huis van kracht”). Door omstandigheden is hij in Zemst-Laar beland bij een gemeenschappelijke vriendin, die mij aan hem voorstelde. Altijd te vinden voor een uitdaging en met een meer dan normale interesse voor krachttraining, ging ik eens meedraaien in de Zurkhaneh in de basisschool in Nieuwenrode. Ik was meteen verkocht door de combinatie van cultuur, ritmiek & fysieke inspanning (zie Zurkhaneh hierboven in het menu).

Omdat ik al eens graag vecht in het judo, vroeg Ali mij om samen met Saeed en Amir de club (en meteen ook het ganse land) te gaan vertegenwoordigen op het eerste wereldkampioenschap van de Zurkhaneh sporten. Ik zal kampen in de discipline traditioneel worstelen, Saeed en Abdolmir gaan voor Charkhidan (ritmisch draaien), Kabbadeh (ritmische krachtoefeningen met een ijzeren boog) en Sank (liggend schildheffen). Ali – die zeker medaillekansen heeft – kan helaas zelf niet deelnemen.

Met mijn deelname wil ik een aantal doelen nastreven. Ik wil onze Zurkhaneh club bekendmaken, inspiratie vinden voor mijn judo, (wedstrijd)ervaring opdoen en natuurlijk ook proeven van de Koreaanse cultuur.

Via deze blog zal ik jullie op de hoogte houden van mijn avonturen.